Zagadnienia

REKLAMA

meksyk pogoda objawy ciąży Łożyska FAG praca Tomaszów Mazowiecki franczyza szkolenia komunikacja | zakłady bukmacherskie | zakłady bukmacherskie | Suszarki | cb radia

K-1 (sport walki)

Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy sportu walki. Zobacz też: inne artykuły o oznaczeniu K-1.K-1 – założona w 1993 roku japońska organizacja promująca walki na zmodyfikowanych zasadach japońskiego kick-boxingu wzbogaconych o techniki z innych stylów (stąd też często w materiałach promocyjnych K-1 zwana jest nowym sportem walki)[1]. Uznawana często za najbardziej prestiżową organizację zawodowego kick-boxingu na świecie[2][3][4]. Jednym z głównych założeń, które legło u podstaw jej powstania było umożliwienie rywalizacji przedstawicielom różnych sztuk i sportów walki. Dziś na ringach K-1 występują przede wszystkim zawodnicy kick-boxingu, boksu tajskiego, karate i boksu.Tradycyjnym formatem w jakim walczą zawodnicy jest cykl K-1 World Grand Prix (bez limitów wagowych), na który składają się regionalne turnieje eliminacyjne oraz będący zwieńczeniem sezonu coroczny Finał K-1 World Grand Prix[5]. W 2002 roku wprowadzono kategorię do 70 kg (K-1 MAX). Zawodnicy poniżej 18 roku życia rywalizują w turniejach K-1 Koshien. Oprócz tego, na całym świecie organizowane są przez lokalnych promotorów turnieje na licencji K-1 (np. z cyklu K-1 Fighting Network i K-1 Collizion), w założeniu będące rezerwuarem talentów dla powyższych serii. Od 2007 roku K-1 organizuje również walki o tytuł mistrza świata w kategoriach ciężkiej i superciężkiej.Ciałem zarządzającym K-1 jest Fighting and Entertainment Group (FEG). Jego prezydentem jest Sadaharu Tanikawa. Siostrzaną organizacją K-1 jest DREAM, która promuje walki w formacie MMA.Finał K-1 World Grand Prix 2008

Spis treści

  • 1 Historia K-1
  • 2 Zasady walki[13]
    • 2.1 Kwestie techniczne
    • 2.2 Dozwolone techniki
    • 2.3 Faule
    • 2.4 Sędziowie i punktacja
  • 3 K-1 World Grand Prix
  • 4 K-1 MAX
  • 5 Kategoria ciężka i superciężka
  • 6 Mistrzowie K-1
    • 6.1 Mistrzowie K-1 World GP
    • 6.2 Mistrzowie K-1 MAX
    • 6.3 Mistrzowie K-1 w kategoriach wagowych
      • 6.3.1 Kategoria ciężka (do 100 kg)
      • 6.3.2 Kategoria superciężka (ponad 100 kg)
  • 7 K-1 w Polsce
  • 8 Uwagi
  • 9 Przypisy
  • 10 Linki zewnętrzne
//

Historia K-1

  • 1980 – Kazuyoshi Ishii zakłada Szkołę Seido-kaikan Karate w Osace z licznymi dojo i uniwersyteckimi klubami karate na terenie Kansai[6].
  • 1982 – Ishii organizuje w Osace pierwszy turniej wszystkich japońskich szkół karate Seido-kaikan. Zawodu typu full contact wypełniają halę Furitsu i są nadawane przez lokalną telewizję.
  • 1988 – dwaj studenci Ishiiego, Toshiyuki Yanagisawa i Masaaki Satake, plasują się na miejscach 1. i 2. w turnieju Karate Real Champion Tournament, przynosząc Seido-kaikan rozgłos w środowisku karate.
  • 1992 – pierwszy turniej w Japonii, w którym zawodnicy karate startują w rękawicach bokserskich ("Karate Japan Open") – Seido-kaikan coraz bardziej ewoluuje w stronę kick-boxingu. Do organizacji Ishiiego przyłącza się słynny karateka Andy Hug (po tym jak został usunięty z Kyokushin).
  • 1993 – Masaaki Satake zdobywa Puchar Świata w Seido-kaikan, w finale pokonując w kontrowersyjnych okolicznościach Huga. Turniej ten uznawany jest za "protoplastę" K-1 World Grand Prix[7]. Ishii zakłada K-1 – organizację, dzięki której karatecy Seido-kaikan będą mogli konfrontować swoje umiejętności z przedstawicielami innych stylów walki. 30 kwietnia w Yoyogi National Gymnasium w Tokio odbywa się pierwszy w historii turniej K-1 Grand Prix, na którym 8 przedstawicieli Seido-kaikan, boksu tajskiego i kick-boxingu rywalizuje o tytuł mistrza K-1. Zwycięża chorwacki kick-boxer Branko Cikatić, inkasując główną nagrodę w wysokości $100000. Ernesto Hoost zostaje mistrzem K-2 Grand Prix (waga półciężka) – K-1 porzuci w przyszłości ideę organizowania tego turnieju
  • 1994 – Peter Aerts wygrywa drugą edycję K-1 Grand Prix, zostając najmłodszym mistrzem w historii (23 lata i 217 dni).
  • 1995 – K-1 rozrasta się, po raz pierwszy zorganizowany jest turniej eliminacyjny do Finału WGP. Aerts skutecznie broni tytułu, w finale nokautując debiutanta Jérôme'a Le Bannera. Zostaje zorganizowany pierwszy turniej K-1 poza Japonią – K-1 Fight Night w Zurychu.
  • 1996 – walki K-1 są po raz pierwszy transmitowane na żywo przez ogólnojapońską telewizję Fuji TV[8]. Andy Hug zwycięża w Finale K-1 WGP.
  • 1997 – Ernesto Hoost zdobywa swój pierwszy mistrzowski tytuł.
  • 1998 – pierwsza gala K-1 w USA (zwycięża Rick Roufus). Peter Aerts zdobywa swój trzeci tytuł mistrza K-1 w ówcześnie rekordowym czasie 6 minut i 43 sekund.
  • 1999 – Ernesto Hoost zostaje po raz drugi mistrzem.
  • 2000 – cykl K-1 rozrasta się aż do 12 turniejów przedeliminacyjnych i eliminacyjnych, zawodnicy walczą o miejsce w Finale WGP w trzech "blokach" (A, B i C). Hoost powtarza sukces sprzed roku.
  • 2001 – dalsza ewolucja systemu eliminacji: 4 turnieje eliminacyjne + 2 repasażowe. Mark Hunt zostaje pierwszym mistrzem K-1 spoza Europy.
  • 2002 – liczne kontuzje zawodników wymuszają rezygnację ze skomplikowanego systemu kwalifikacji, powrót do tradycyjnego 16-osobowego turnieju eliminacyjnego. Ernesto Hoost zostaje pierwszym i jedynym w historii czterokrotnym mistrzem K-1 WGP. Pierwsza edycja K-1 MAX (mistrzem Albert Kraus). K-1 znajduje się u szczytu popularności – Finał K-1 WGP ogląda w Tokyo Dome rekordowe 74 500 ludzi. FEG nawiązuje współpracę z PRIDE FC, czego owocem jest gala Dynamite!/PRIDE Shockwave na Stadionie Olimpijskim w Tokio (ponad 91 000 widzów)[9].
  • 2003 – Prezydent i założyciel K-1 Kazuyoshi Ishii zostaje aresztowany, a następnie skazany za malwersacje podatkowe[10]. Organizację przejmują Sadaharu Tanikawa, Nobuaki Kakuda i Bob Sapp. Wraz ze zmianą kierownictwa zostaje wprowadzona nowa strategia marketingowa – w K-1 zaczynają coraz częściej walczyć wrestlerzy, zapaśnicy sumo i emerytowane gwiazdy zawodowego boksu. Mistrzem K-1 MAX zostaje Masato, a K-1 WGP Remy Bonjasky.
  • 2004 – nowym mistrzem K-1 MAX zostaje Buakaw Por. Pramuk. Bonjasky zachowuje tytuł, pokonując w powtórce finału sprzed roku Musashiego.
  • 2005 – ciąg dalszy holenderskiej dominacji – mistrzem K-1 WGP zostaje Semmy Schilt, a K-1 MAX Andy Souwer. Na bazie poprzednich doświadczeń z MMA, FEG powołuje do życia HERO'S – organizację mieszanych sztuk walki (w 2008 r. została przekształcona w DREAM).
  • 2006 – Schilt oraz Buakaw zostają po raz drugi mistrzami. Finał K-1 WGP po raz pierwszy nie jest rozgrywany w Tokio, lecz w Jokohamie. Karierę kończy czterokrotny mistrz K-1 WGP Ernesto Hoost (ówczesny rekordzista pod względem występów w K-1 – 74 walki).
  • 2007 – K-1 inicjuje rywalizację o pasy mistrza świata w kategoriach ciężkiej i superciężkiej. Mistrzami zostają odpowiednio Badr Hari i Semmy Schilt. Schilt zostaje pierwszym w historii zawodnikiem K-1 WGP, który zdobywa tytuł mistrzowski trzy razy z rzędu. Andy Souwer wygrywa K-1 MAX.
  • 2008 – Semmy Schilt obronił tytuł mistrza świata w kategorii superciężkiej, pokonując Jerome'a Le Bannera. Jest to 14. z rzędu wygrana walka Schilta w K-1. Tym samym bije on rekordową serię zwycięstw Petera Aertsa z 1996 r[11]. Trzy miesiące później Aerts pokonuje Schilta w Seulu, kończąc jego trzyletnią dominację w K-1 WGP. Remy Bonjasky zostaje po raz trzeci mistrzem K-1 WGP, a Masato po raz drugi K-1 MAX. Badr Hari zostaje pozbawiony mistrzostwa w kategorii ciężkiej z powodów dyscyplinarnych.
  • 2009 – nowym mistrz w kategorii ciężkiej zostaje wyłoniony w drodze 4-osobowego turnieju – zwycięża Keijiro Maeda (Kyotaro). Giorgio Petrosyan zostaje nowym mistrzem K-1 MAX. Semmy Schilt po raz czwarty zostaje mistrzem K-1 WGP, wyrównując rekord Ernesto Hoosta pod względem liczby wygranych tytułów oraz bijąc rekord Petera Aertsa (z 1998 roku) pod względem szybkości zwycięstwa w Finale (łączny czas 5 minut 53 sekundy)[12].

Zasady walki[13]

Kwestie techniczne

Zawodnicy rywalizują w kwadratowym ringu o wymiarach 6,4 x 6,4 m. Obowiązkowy sprzęt ochronny stanowią rękawice bokserskie, ochraniacz na krocze oraz ochraniacz na zęby.Walka trwa 3 rundy po 3 minuty (gdy sędziowie nie są w stanie wyłonić zwycięzcy mogą zarządzić 1 lub 2 rundy dodatkowe) lub rzadziej 5 rund po 3 minuty (w tym wypadku, gdy sędziowie nie są w stanie wyłonić zwycięzcy ogłasza się remis). Możliwe rozstrzygnięcia to: nokaut (KO), nokaut techniczny (TKO), wygrana przez decyzję sędziów, remis lub uznanie walki za nieodbytą. Trzy nokdauny w jednej rundzie oznaczają nokaut.Co do odmienności zasad w walkach turniejowych patrz: K-1 World Grand Prix.

Dozwolone techniki

Walka toczy się wyłącznie w "stójce" (zakaz walki w parterze). Dozwolone są wszelkie ciosy bokserskie (plus uderzenie obrotowe grzbietem pięści, ang. backfist) oraz kopnięcia (w tym kolanem). Pole rażenia to zarówno głowa, korpus, jak i nogi przeciwnika.Klinczowanie jest dopuszczalne, pod warunkiem, że ma na celu zadanie ciosu (głównie kolanem). W przeciwnym wypadku sędzia ringowy jest obowiązany rozerwać klincz. Dozwolone jest przechwytywanie nogi kopiącego rywala oraz ściąganie głowy przeciwnika na kolano. Jednak po dokonaniu tego można zadać tylko jeden cios, po czym należy uwolnić nogę lub głowę.

Faule

Zabronione są m.in.:
  • ciosy zadawane głową
  • ciosy zadawane łokciem
  • ciosy w krocze
  • ciosy w tył głowy
  • większość rzutów oraz wszelkie dźwignie
  • duszenia i ciosy w gardło
  • gryzienie
  • uderzanie przeciwnika znajdującego się na ziemi
  • uderzanie przeciwnika odwróconego plecami
  • trzymanie się lin
  • uporczywe klinczowanie w celu unikania walki
W przypadku wykroczenia sędzia ringowy może zwrócić uwagę, wydać ostrzeżenie lub odjąć punkt faulującemu zawodnikowi. Dwukrotne zwrócenie uwagi równa się ostrzeżeniu, a dwukrotne ostrzeżenie odjęciu punktu (żółta kartka). Odjęcie trzech punktów w jednej rundzie oznacza dyskwalifikację (czerwona kartka). Jeśli sędzia uzna, że faul został popełniony umyślnie albo spowodował uszczerbek na zdrowiu zawodnika, odjęcie punktów nie musi być poprzedzone ostrzeżeniem.

Sędziowie i punktacja

Zespół sędziowski stanowi sędzia ringowy oraz trzech sędziów punktowych. Aby wyłonić tryumfatora, co najmniej dwóch sędziów punktowych musi wskazać zwycięzcę (np. jeśli zrobił to tylko jeden z nich, a dwaj pozostali przyznali remis, w zależności od rodzaju walki ogłasza się rundę dodatkową lub remis). Walka jest oceniona na podstawie poniższych kryteriów wg ustalonej kolejności:
  • liczba nokdaunów
  • stopień obrażeń zadanych rywalowi
  • liczba celnych ciosów
  • agresja (aktywność w ofensywie)
Za każdą rundę walki obaj zawodnicy otrzymują 10 punktów, z tej puli odlicza się:
  • 1 punkt, gdy w opinii sędziego zawodnik przegrał rundę
  • 2 punkty za nokdaun (wyjątkowo 1, gdy nokdaun został uznany za chwilowy, tzw. flash knockdown)
  • 3 punkty za dwa nokdauny
  • 1 lub 2 punkty za faule

K-1 World Grand Prix

Finał K-1 World Grand Prix (K-1 World Grand Prix Final)[uwaga 1] jest coroczną galą odbywającą się nieprzerwanie od 1993 roku. Do 2006 roku miejscem zmagań było tradycyjnie Tokio, obecnie jest to Jokohama. W tym rozgrywanym zwykle pod koniec roku turnieju startuje 8 zawodników, spośród których wyłaniany jest mistrz K-1 WGP. Pierwotnie (1993-1994) "ósemka" była wybierana przez władze K-1 na zasadzie zaproszeń. W 1995 roku, w związku z rozwojem organizacji i zwiększeniem się liczby zawodników, wprowadzono system kwalifikacji. W ciągu lat poddawany był on częstym modyfikacjom. Po kolejnej reformie, przeprowadzonej w 2007 roku, wygląda on następująco:[14]K-1 GP Azji 2007 w HongkonguEtap IWyłanianych jest 16 zawodników:
  • zwycięzca GP Azji (w 2009 r. w Seulu)
  • zwycięzca GP USA (w 2009 r. nie rozgrywane)
  • zwycięzca GP Europy (w 2009 r. w Łodzi)
  • zwycięzca GP Japonii (w 2009 r. zastąpione turniejem kwalifikacyjnym w Tokio)
  • mistrzowie K-1 w kategoriach ciężkiej i superciężkiej
  • 8 finalistów z poprzedniego roku
  • stawkę uzupełniają zawodnicy wybrani przez fanów w głosowaniu internetowym oraz na podstawie "dzikich kart" przyznawanych przez K-1.
Etap IIWybrana w powyższy sposób "szesnastka" zapraszana jest na turniej eliminacyjny Final 16 w Seulu. Zawodników dobiera się w pary i 8 zwycięzców z każdej z nich uzyskuje prawo udziału w Finale K-1 World GP.FinałFinał K-1 World GP 2008 w JokohamieFinał K-1 World GP odbywa się w systemie pucharowym (4 ćwierćfinały - 2 półfinały - finał). Zwycięzca musi wgrać tego samego wieczoru 3 walki, aby zdobyć mistrzostwo. Zawodnicy sami dobierają się w pary ćwierćfinałowe. Wyboru dokonują w kolejności zależnej od wylosowanego numeru (od 1 do 8). Daje im to możliwość wskazania zawodnika, z którym chcą odbyć pierwszą walkę oraz miejsca w turniejowej "drabince" (decyduje ono o tym kiedy odbędzie się ich pierwsza walka - im wcześniej tym więcej czasu na odpoczynek przed półfinałem)[15].Do udziału w turnieju wybieranych jest również dwóch zawodników, którzy walczą w walce rezerwowej. Jej zwycięzca stanowi rezerwę na wypadek kontuzji któregoś z podstawowych finalistów. Stosuje się zasadę, że jeśli zwycięzca np. ćwierćfinału nie jest w stanie przystąpić do następnej walki, w pierwszej kolejności zastępuje go przegrany, a gdyby i on nie mógł walczyć (został znokautowany lub również jest kontuzjowany), w półfinale wystąpi zwycięzca walki rezerwowej. Sytuacja taka zdarzyła się np. w 2006 roku, gdy z kontuzji Bonjasky'ego i Leko skorzystał Peter Aerts.Każda walka trwa standardowo trzy 3-minutowe rundy. Może się zakończyć przed czasem (np. przez nokaut), co ma szczególnie duże znaczenie dla zawodników mających przed sobą wizję trzech walk (ze względu na oszczędność sił).W przypadku nieosiągnięcia wyraźnej przewagi przez żadnego z zawodników, sędziowie mają prawo zarządzić rundę dodatkową. Jednak po jej zakończeniu muszą już bezwzględnie wskazać zwycięzcę. Wyjątek od tej zasady dopuszczalny jest w walce finałowej, gdy możliwe jest przeprowadzenie drugiej rundy dogrywkowej. Zdarzyło się tak w finale K-1 World GP 2004, gdy Remy Bonjasky walczył z Musashim pełne 5 rund (3 standardowe i 2 dodatkowe), zanim sędziowie przyznali mu zwycięstwo.Reguła 3 nokdaunów obowiązuje tylko w walce finałowej. W ćwierćfinale i półfinale wystarczą 2 nokdauny w tej samej rundzie, aby ogłosić nokaut.Zwycięzca K-1 World Grand Prix zostaje uhonorowany złotym wieńcem, mistrzowskim pasem i czekiem opiewającym na $400000. Rekordzistami pod względem zwycięstw są Holendrzy Ernesto Hoost i Semmy Schilt, którzy święcili tryumf cztery razy. Po trzy zwycięstwa na swoim koncie mają ich rodacy, Remy Bonjasky i Peter Aerts. Ten ostatni jest jedynym zawodnikiem, który wystąpił podczas wszystkich siedemnastu Finałów K-1 WGP (w tym 16 razy walczył w turnieju głównym)[16].

K-1 MAX

K-1 World Grand Prix jest formatem "open" - tzn. nie ma w nim podziału na kategorie wagowe. Często zdarzają się walki, w których różnica wagi pomiędzy poszczególnymi zawodnikami przekracza 30 kg. W praktyce oznacza to, że kick-boxerzy ważący poniżej 90 kg mają niewielkie szanse na sukces (choć zdarzają się wyjątki - np. Kaoklai Kaennorsing). W związku z tym, aby umożliwić rywalizację zawodnikom z lżejszych kategorii wagowych, K-1 wprowadziło w 2002 roku cykl K-1 MAX ("Middleweight Artistic Xtreme"). Występują w nim zawodnicy do 70 kg. Zasady walki (tj. dozwolone techniki, faule, itd.) są takie same jak w K-1 WGP.W latach 2002–2007 mistrz K-1 MAX był wyłaniany w analogicznym do Finału K-1 World GP 8-osobowym turnieju finałowym (wszystkie walki były toczone jednego dnia), który był poprzedzony eliminatorem Final 16. W 2008 roku turniej ten podzielono na dwie, rozgrywane w różnych terminach fazy: Final 8 (ćwierćfinały) oraz Final (półfinały i finał).

Kategoria ciężka i superciężka

Od 2005 roku K-1 WGP zostało całkowicie zdominowane przez odznaczającego się nieprzeciętnymi warunkami fizycznymi Semmy'ego Schilta (ok. 120 kg wagi i 211 cm wzrostu). Skłoniło to władze organizacji do wprowadzenia od sezonu 2007 dwóch nowych kategorii wagowych: ciężkiej (do 100 kg) i superciężkiej (ponad 100 kg)[17].Odmiennie niż w K-1 WGP i K-1 MAX, rywalizacja w obu tych kategoriach nie toczy się w systemie turniejowym. Mistrza wyłania się w pojedynczych walkach o tytuł (podobnie jak w zawodowym boksie). Wyjątek stanowił przeprowadzony w marcu 2009 roku 4-osobowy turniej o wakujące mistrzostwo w wadze ciężkiej.

Mistrzowie K-1

Mistrzowie K-1 World GP

RokMistrz2. miejsceTurniej2009Holandia Semmy SchiltMaroko Badr HariFinał K-1 World Grand Prix 20092008Holandia Remy Bonjaskynie przyznano[18]Finał K-1 World Grand Prix 20082007Holandia Semmy SchiltHolandia Peter AertsFinał K-1 World Grand Prix 20072006Holandia Semmy SchiltHolandia Peter AertsFinał K-1 World Grand Prix 20062005Holandia Semmy SchiltBrazylia Glaube FeitosaFinał K-1 World Grand Prix 20052004Holandia Remy BonjaskyJaponia MusashiFinał K-1 World Grand Prix 20042003Holandia Remy BonjaskyJaponia MusashiFinał K-1 World Grand Prix 20032002Holandia Ernesto HoostFrancja Jérôme Le BannerFinał K-1 World Grand Prix 20022001Nowa Zelandia Mark HuntBrazylia Francisco FilhoFinał K-1 World Grand Prix 20012000Holandia Ernesto HoostNowa Zelandia Ray SefoFinał K-1 World Grand Prix 20001999Holandia Ernesto HoostChorwacja Mirko FilipovićK-1 World Grand Prix 19991998Holandia Peter AertsSzwajcaria Andy HugK-1 World Grand Prix 19981997Holandia Ernesto HoostSzwajcaria Andy HugK-1 World Grand Prix 19971996Szwajcaria Andy HugRepublika Południowej Afryki Mike BernardoK-1 World Grand Prix 19961995Holandia Peter AertsFrancja Jérôme Le BannerK-1 World Grand Prix 19951994Holandia Peter AertsJaponia Masaaki SatakeK-1 Grand Prix 19941993Chorwacja Branko CikatićHolandia Ernesto HoostK-1 Grand Prix 1993

Mistrzowie K-1 MAX

RokMistrz2. miejsceTurniej2009Włochy Giorgio PetrosyanHolandia Andy SouwerFinał K-1 World MAX 20092008Japonia MasatoUkraina Artur KiszenkoFinał K-1 World MAX 20082007Holandia Andy SouwerJaponia MasatoFinał K-1 World MAX 20072006Tajlandia Buakaw Por. PramukHolandia Andy SouwerFinał K-1 World MAX 20062005Holandia Andy SouwerTajlandia Buakaw Por. PramukFinał K-1 World MAX 20052004Tajlandia Buakaw Por. PramukJaponia MasatoFinał K-1 World MAX 20042003Japonia MasatoHolandia Albert KrausFinał K-1 World MAX 20032002Holandia Albert KrausTajlandia Kaolan KaovichitFinał K-1 World MAX 2002

Mistrzowie K-1 w kategoriach wagowych

Kategoria ciężka (do 100 kg)NrMistrzOdMiejsceObrony tytułu2.Japonia Keijiro Maeda(pok. Gökhana Saki)28 marca 2009Jokohama, JaponiaWakat17 grudnia 2008Hari został pozbawiony tytułu z powodów dyscyplinarnych[18]1.Maroko Badr Hari(pok. Yūsuke Fujimoto)28 kwietnia 2007Honolulu, USA
  • #1 pokonał Glaube Feitosę, 29 czerwca 2008 w Fukuoce
Kategoria superciężka (ponad 100 kg)NrMistrzOdMiejsceObrony tytułu1.Holandia Semmy Schilt(pok. Raya Sefo)4 marca 2007Jokohama, Japonia
  • #1 pokonał Mighty Mo, 23 czerwca 2007 w Amsterdamie
  • #2 pokonał Marka Hunta, 13 kwietnia 2008 w Jokohamie
  • #3 pokonał Jérôme'a Le Bannera, 29 czerwca 2008 w Fukuoce

K-1 w Polsce

W Polsce dotychczas odbyły się dwie oficjalne imprezy z cyklu K-1. W 2008 roku Warszawa gościła turniej K-1 Max Europe GP. W 2009 roku odbyły się się zawody z cyklu World Grand Prix w Łodzi[19]. Na 28 marca 2010 roku planowana jest kolejna gala z cyklu WGP w Polsce, tym razem w Warszawie[20].

Uwagi

  1. ↑ W latach 1993–1994 pod nazwą K-1 Grand Prix, a w 1995-1999 K-1 World Grand Prix

Przypisy

  1. ↑ What is K-1? (ang.). [dostęp 28 czerwca 2008].
  2. ↑ Karon Karter, Guy Mezger: The complete idiot's guide to kickboxing. Alpha Books, 2000, s. 244, seria: Complete Idiot's Guide to.... ISBN 0028631757. 
  3. ↑ Willem Brunkreff: The Golden Kyokushin and K-1 Encyclopedia (ang.). kyokushin-union.com. [dostęp 2009-09-26].
  4. ↑ Michael Afromowitz: Welcome to the World Of K-1 (ang.). ikfkickboxing.com. [dostęp 2009-09-26].
  5. ↑ K-1 World Grand Prix 2008 (ang.). [dostęp 21 czerwca 2008].
  6. ↑ What is K-1? History. (ang.). [dostęp 21 czerwca 2008].
  7. ↑ A born fighter. Part 2 (ang.). [dostęp 21 czerwca 2008].
  8. ↑ The Last Ten Years of K-1 Has Been a History of Challenges Breaking Preconceived Ideas (ang.). [dostęp 7 lipca 2008].
  9. ↑ What's PRIDE? (ang.). [dostęp 7 lipca 2008].
  10. ↑ K-1's Ishii Sentenced To 22 Months By Japanese Supreme Court (ang.). [dostęp 7 lipca 2008].
  11. ↑ Semmy Schilt breaks record in Fukuoka - the longest victory streak in K-1 history! (ang.). goldenglory.com. [dostęp 16 sierpnia 2009].
  12. ↑ A Clean Sweep as Bodies Fall (ang.). k-1.co.jp. [dostęp 5 grudnia 2009].
  13. ↑ K-1 International Rules (ang.). [dostęp 21 czerwca 2008].
  14. ↑ K-1 World Grand Prix 2008 (ang.). [dostęp 21 czerwca 2008].
  15. ↑ K-1 World Grand Prix 2005. The Line Up! (ang.). [dostęp 27 czerwca 2008].
  16. ↑ Statystyki K-1 WGP (ang.). [dostęp 4 grudnia 2008].
  17. ↑ The New “K-1 World Cup” Project Starts in 2007 (ang.). [dostęp 21 czerwca 2008].
  18. ↑ 18,0 18,1 FEG announces penalties against Badr Hari (official statement) (ang.). [dostęp 27 grudnia 2008].
  19. ↑ http://www.k-1fights.pl/index.php?se=09
  20. ↑ http://www.gniewni.com/index.php/k-1-warszawa

Linki zewnętrzne

  • Oficjalna Strona K-1 (ang.)
  • Polski przedstawiciel K-1 (pol.)

O tym się mówi ...

Sport to lubiane powszechnie zajęcie, szczególnie biorąc pod uwagę fakt, że żyjemy w czasach, gdy prezencja oraz wygląd zewnętrzny odgrywają bardzo duże znaczenie. Sport cieszy się największym zainteresowaniem w pewnym bardzo charakterystycznym gronie. Mowa tu o ludziach otyłych lub z niedużą nadwagą, którzy z przyczyn oczywistych postanawiają wziąć się za siebie i rozpocząć poważny trening. Sport w kwestii rodzaju ćwiczeń i zajęć pozostawia wiele swobody, dlatego osoby niezbyt skoordynowane, bądź mało ruchliwe nie są od razu rzucane na głęboką wodę, lecz mają szansę na stopniowe zwiększanie dawki treningowej i poziomu trudności ćwiczeń. Być może w tym tkwi klucz do sukcesu i rosnącej pozycji sportu. W najbliższym czasie sport powinno opanować wolny czas większości otyłych Polaków, co wzbudza zadowolenie, ponieważ dodatnio odbije się na zdrowiu obywateli.

Nawigacja: